redd dinliyorum ve ağlıyorum.
redd dinlediğim için mi ağlıyorum yoksa ağlamamı kolaylaştırdığı için mi bilmiyorum. içimde bi'yerlerde sıkışıp kalan bene ulaşmaya çalışıyorum. öyle zor, ölesiye zorlanıyorum. kanımın değişmeye ihtiyacı var. bana ait olmayan bir hayat yaşıyorum en azından öyle hissediyorum.
sanki başkasının etrafıma çizdiği ama nedense bir türlü çıkışını bulamadığım o aptal çerçeve içine sıkışıp kaldım.
başka adamın ellerini tutarken eller bana ait değildi. o adam zaten bana ait değildi...ne kalbim ne tenim onu hissetti...
zaten ben bende değilken nasıl başkasıyla birlik olayım.